بىتوجهى به عمق مسائل است كه من بايد بگويم بعضىشان بىتوجه هستند ، و يا اينكه عمال همانها هستند كه در زمان رضا خان يك همچو كارها را مىكردند . و در طول تاريخ تقريباً حدود سيصد سال اين قدر تزريق كردند بر اين ملت و بر خود روحانيون ، كه شما نبايد در سياست دخالت بكنيد كه خود آقايان هم باورشان آمده بود . اگر يك مطلبى - مثلًا - راجع به يك امر سياسى كه به نفع ملت بود ، اينها مىخواستند دخالت بكنند ، يك قشر از خود روحانيت مىگفتند يك امر سياسى است ، به ما چه ! خودشان را كنار كشيده بودند . يعنى كنارشان زده بودند اينها را . باورشان آورده بودند كه روحانيون بايد فقط بروند مسأله بگويند ؛ آن هم بعض مسائل ، نه همهء مسائل . مسائل اگر همه‌اش باشد كه بيشتر كتب فقه ، كتب سياست است . لكن باورشان آمده بود اين ، مردم هم اين را باور كرده بودند ، و اين تبليغاتى بود كه از آن وقتى كه پاى غربيها باز شد در ايران ، مطالعاتشان را كردند ، به آنجا رسيد كه اين جمعيت خطرناكند و بايد اينها را كنار زد و مشغول به خودشان كرد ، و ملت را هم بايد از اينها جدا كرد . اگر يكى از اينها بخواهد وارد بشود در يك امر سياسى ، ملت با اينها موافقت نكند براى اينكه امر سياسى است به شما چه ؟ در عين حالى كه بايد همهء قشرهاى ملت و خصوصاً روحانيت حاضر باشند در سياست كشور ، و توجه داشته باشند به مسائلى كه در كشور مىگذرد ، چه در مجلس و چه در دولت و ديگران . در عين حال بايد آن شغلى را كه دارند از آن دست برندارند . گمان نكنند به اينكه - آن وقت اين گمان بود - ما هيچ نبايد دخالت بكنيم ، و حالا [ گمان ] اين باشد كه ما شغلمان فقط دخالت است . خير ، در آن وقت هم اين كار صحيح نبوده براى ما و شما ، حالا هم اين كار صحيح نيست . اهتمام حوزه‌هاى علميه بر امر فقاهت شما بايد پستهاى خودتان را محكم نگه داريد . ائمهء جماعت بايد اين مساجد را محكم نگه دارند ، و خطبا بايد منابر را محكم نگه دارند ، و فقه را در حوزه‌هاى علميه مثل قم و مشهد و امثال اينها و همين طور نجف بايد فقاهت را حفظ كنند . حوزه‌ها بايد حوزهء